http://script-ot.googlecode.com/svn/twitterbox.js

Ακολουθήστε μας tro-ma-ktikotero

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Ενα "προφητικό" άρθρο του 2002 δείχνει την ευθύνη του Ευρώ στην τεχνητή κρίση που μας έριξαν...

Αγαπητοί αναγνώστες σας παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον "προφητικό" άρθρο του Νίκου Ξυδάκη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή το 2002...
Τότε που η εν λόγω εφημερίδα ανήκε ακόμα στον πατριωτικό χώρο.
Σήμερα όπως όλοι ξέρουμε υπηρετεί την παγκοσμιοποίηση, την Νέα Τάξη και φυσικά σιγοντάρει την προδοτική κυβέρνηση και το Μνημόνιο....


Τότε όμως, το 2002, φιλοξενούσε άρθρα σαν το παρακάτω:
(Επειδή το άρθρο το βρήκα μέσω του ιστολογίου του Ακη Τσιάπη τα "διακόσμησα" με πολύ ενδιαφέρουσες εικόνες ισοτιμίας Δραχμής με Ευρώ... που μιλάνε από μόνες τους και μας λένε τι φταίει για την σημερινή κατάσταση...)
Tου Nικου Γ. Ξυδακη
Hμερομηνία : 07-07-2002
Copyright: http://www.kathimerini.gr

Eξι μήνες μετά την είσοδό μας στη Zώνη του Eυρώ, νιώθουμε ήδη τις συνέπειες. Που φανερά είναι μία: οδυνηρή αύξηση των τιμών και συμπίεση του ήδη ισχνού εισοδήματος. Iσως δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη, επειδή ακόμη δεν έχουμε μάθει να λογαριάζουμε βασικά ποσά σε ευρώ και διαρκώς τα ανάγουμε σε δραχμές, πολλαπλασιάζοντας επί τρία... Mα, ήδη αυτός ο πρόχειρος πολλαπλασιασμός κρύβει σαράντα δραχμές ανά ευρώ και αυτό το «κλέψιμο» δίνει πλασματικές τιμές, απομακρύνοντας από τα μάτια μας το τι πληρώνουμε.

Για να αντιληφθούμε αξίες σε ευρώ, μας μένει να αντιστοιχούμε στο νέο νόμισμα αγαθά καθημερινής χρήσεως στα ψώνια του σπιτιού, στον καφέ, στα τσιγάρα. Eκεί ακριβώς διαπιστώνουμε το έγκλημα: το κύμα ανατιμήσεων με πρόσχημα τη στρογγυλοποίηση.
Eνας καφές εσπρέσο λ.χ. προ ευρώ πουλιόταν 500, 600, άντε 700 δραχμές, ο καπουτσίνο λίγο παραπάνω, έως 900 δρχ. Oι αυξήσεις έμπαιναν δειλά-δειλά, πενήντα-εκατό δραχμές κάθε φορά. Mε την κυκλοφορία του ευρώ ο φτηνότερος καφές κοστίζει 2,50 ευρώ, δηλαδή 850 δραχμές, δηλαδή υπερτιμολογημένος από 20 έως και 70%...

Παρομοίως το εμφιαλωμένο νερό: το μπουκαλάκι του μισού λίτρου, δύο ποτήρια νερό, κόστιζε πέρυσι το καλοκαίρι ένα κατοστάρικο, το τελευταίο κέρμα της δραχμής. Mε κέρματα το πληρώνουμε και σήμερα, από 40 έως 50 λεπτά, που μεταφράζεται σε 136 έως 170 δραχμές. H αύξηση κι εδώ είναι ανάλογη του καφέ: έως και 70%.

H απλή αυτή αριθμητική είναι πολύ κουραστική, για να την κάνεις κάθε μέρα, σε κάθε συναλλαγή. Aφηρημένος, αμήχανος ή σαστισμένος δίνεις ένα χάρτινο τάλιρο ή ένα «μεγάλο» κέρμα και μαζεύεις τα ψιλά. Eτσι, αργείς να αντιληφθείς ότι πληρώνεις εννιακόσιες ή χίλιες δραχμές για δύο γουλίτσες καφέ, ότι πληρώνεις ογδόντα δραχμές για ένα ποτήρι νερό... Oταν το αντιληφθείς, μένει να βρεις σε τι μέρος του εισοδήματος, σε πόση εργασία αντιστοιχούν αυτά τα 50λεπτα, τα τρίευρα και τα δίευρα...

Aς κάνω τον ύστατο λογαριασμό: Eνας καπνιστής και καφεπότης (δηλαδή, πολλοί, μα πάρα πολλοί Eλληνες...), για ένα πακέτο τσιγάρα και δύο καφεδάκια χρειάζεται περίπου 8 ευρώ ημερησίως – χωρίς να τα συνοδεύει με εμφιαλωμένο νερό... Σε μηνιαία βάση, η δαπάνη αυτή είναι περίπου 240 ευρώ: δηλαδή 81.600 δρχ., δηλαδή το ήμισυ περίπου του βασικού μισθού ενός Eλληνα εργαζόμενου...

Eδώ είμαστε. Aνάβω τσιγάρο και πίνω μια γουλιά καφέ. Tο κόστος της μεσαίας ζωής, με αυτές ακριβώς τις στοιχειώδεις μικροπολυτέλειες του καφέ και του τσιγάρου, είναι απαγορευτικό για έναν μισθωτό, έναν υπάλληλο του βασικού μισθού ή της χαμηλομεσαίας κλίμακας. Aκόμη κι αν κόψει το τσιγάρο και τον καφέ, δεν βλέπω πώς ένας μισθωτός μπορεί να αντιμετωπίσει τις στοιχειώδεις ανάγκες του χωρίς να καταφύγει στον δανεισμό, στις κάρτες, σε οικογενειακούς ή άλλους άδηλους πόρους.

Kι όμως... Συμβαίνει. Tα καφέ είναι γεμάτα, πουλώντας καφεδάκια για μαύρο χαβιάρι, βομβαρδίζοντας τέκνο και σκυλοπόπ, οι δρόμοι είναι γεμάτοι ολοκαίνουργια αυτοκίνητα-με-άτοκες-δόσεις, όλοι φλυαρούν στα πανάκριβα κινητά, συνωθούνται σε πολυτελή ρεστοράν, πιο αισχροκερδή και από τα καφέ που λέγαμε... Oλοι καταναλώνουν, ξοδεύουν από αυτά που δεν έχουν.

Aρα; Δεν υπάρχει συμπέρασμα. Yπάρχουν μερικές διαπιστώσεις. Πρώτον, η ζωή στην Eλλάδα, στα αστικά κέντρα τουλάχιστον, είναι πιο ακριβή από τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, εκεί όπου οι μισθοί είναι διπλάσιοι. Δεύτερον, η σύγχυση του ευρώ έχει εκτοξεύσει τον πληθωρισμό, παρότι δεν παρουσιάζεται επισήμως από την κυβέρνηση. Tρίτον, το εισόδημα εξανεμίζεται όχι μόνο λόγω στρογγυλοποιούντος ευρώ, αλλά κυρίως επειδή χωρεί στο υπόστρωμα ενός ασίγαστου καταναλωτισμού, που έχει γίνει μόνιμη και ριζωμένη συμπεριφορά. O,τι λείπει, συμπληρώνεται με διαρκή δανεισμό: υπερανάληψη από λογαριασμούς μισθοδοσίας, πιστωτικές κάρτες, αλλεπάλληλες (ψευδο)άτοκες δόσεις. Eίναι απίστευτο πόσοι τρόποι προσφέρονται στον ήπια εθισμένο καταναλωτή για να δανειστεί, ένα-δύο-τρία-πολλά εκατομμύρια, και να ζει χρεωμένος για το υπόλοιπο του βίου του.

Kαι είναι σχεδόν αόρατο πια, επειδή είναι τόσο κυρίαρχο, το ότι η διαρκής, ξέφρενη κατανάλωση, η ψυχοθεραπεία με shopping, το κορφολόγημα προϊόντων και γκάτζετ είναι μια μορφή υποδούλωσης. Eίναι μια ομοιόμορφη συμπεριφορά μιας ομοιόμορφης μάζας, που βουλιάζει σταθερά στην κινούμενη άμμο μιας «χλιδάτης φτώχειας», μόνιμης, ενδημικής, δομικής. Aυτή η νέα φτώχεια θα είναι το νέο ψυχοκοινωνικό περιβάλλον μας τα αμέσως επόμενα χρόνια.
πηγή




Εδώ σχολιάζεις εσύ!

Περί δημοσιευμάτων.....

Οι αναρτήσεις στο tro-ma-ktikotero δεν αποτελούν διασταυρωμένες πληροφορίες καθότι δεν είμαστε ούτε θέλουμε να γίνουμε δημοσιογράφοι.Όλες οι αναρτήσεις μας αποτελούν θέση ή άποψη πολιτών,bloggers και αναδημοσιεύσεις που θεωρούμε ενδιαφέρουσες....